Ειναι επίσημο! Τα κουνούπια ειναι εδώ!! Μόλις μου τσίμπησαν τα μισά δάχτυλα των χεριών.
Ακούω το τσίριχτο μπζζζζζζζζζ και θέλω να τα πυροβολησω με καραμπίνα.
Ετσι μου ρχεται να παίξω τέτοια ώρα πιάνο μήπως και τα δάχτυλα μου ξεχάσουν τη φαγούρα τους!
Στους λόγους που με κάνουν να θέλω να φύγω τρέχοντας βάλε και τα κουνούπια.
Αραγε να ειναι και εκει τόσο αιμοβορικα;; Ας με διαφωτίσει κάποιος!
Ωρες ώρες η στιγμη της μετοικησης στην άλλη χώρα μοιάζει με όαση.
Πλέον δέχομαι τη μοίρα μου αδιαμαρτύρητα όμως… Να, πριν λίγο γύρισα με δυο σακουλες βιβλία, άλλο ένα στην τσάντα μου και δυο στα χέρια. Δε θα επεκταθώ. You get the point!
Στο προγράμμα προστέθηκε και ένα προσωπικό ραντεβού με την καθηγήτρια και μια τρίωρη ξενάγηση. Το αγαπώ αυτο το μεταπτυχιακό αλήθεια σου λέω τωρα ειδικά που θα κάνω και ακριβώς τη διπλωματική που θέλω -δυο χρονια θα μου πάρει- αλλα αυτο το fast forward με ξεπερνάει.
Φίλη μου νιώθω τόσο κουρασμένη τελευταια. Θελω να τελειώσει όλο αυτο το φετινο τρέξιμο. Ονειρεύομαι γρασιδια, παράθυρα με χιόνι και χειμώνα με τον JoJo μου. Θέλω καθαρές βιβλιοθήκες, χρονο να γράψω με τη μέθοδο που θέλω εγω και όχι πρόχειρα και γρήγορα. Θέλω να ξυπνάω και να ειμαι ήρεμη όχι λες και έχω πιει τρεις καφέδες.
Ολα αυτα ειναι λίγο καιρό μακριά. Εβγαλα το one way ticket σου λέω!!
Αρχισα να σκέφτομαι πια τα πρακτικά της μετοικησης -κάτι χαρτιά, πως θα κουβαλησω τόσα βιβλία και ρούχα μαζι μου- και τα χαίρομαι γιατι τα περίμενα καιρό και να που ήρθαν.
Ανυπομονω να αφήσω πισω μου όλα όσα τα τελευται δυο χρονια με εχουν κουρασει και με έχουν κανει να απανταω με νεύρα. Ανυπομονω να ξεχάσω αυτή την αίσθηση πως κάτι μου λειπει. Ανυπομονω να ξαναβρω τον ήρεμο εαυτό μου.
Η επόμενη εβδομάδα θα με βρει και πάλι στα αεροδρόμια οπότε θα αποχωριστω για λίγο το τοπικό χάος. Βέβαια στην επιστροφή θα πρέπει να με πάρουν σηκωτη αλλα δε βαριέσαι…
Τελευταία φορά θα ειναι.
Αφότου επέστρεψα από το μέρος πέρασαν πέντε μέρες μέχρι να το πάρω απόφαση ότι γύρισα. Δύσκολη απόφαση. Φέτος δεν ήρθε μαζί μας ένα από τα βασικά μέλη. Ο πυρήνας αποτελείται από τρία- όλα από διαφορετικές πόλεις.
Έτσι η Κυριακή με βρήκε στο λεοφορείο να κατευθύνομαι σε μία από αυτές. Εκεί ήρθε και η άλλη φίλη από την τρίτη πόλη και βρεθήκαμε οι τρεις μας…σαν να μην πέρασε μια μέρα. Φετινές ιστορίες από το μέρος, καφές στο μπαλκόνι της φίλης και εκδρομή στο βουνό.
Στο αυτοκίνητο ακούγονταν εξωτικά τραγούδια. Ένα cd με τραγούδια που έχουμε ακούσει εκεί τα τελευταία επτά χρόνια. Τι ωραία να κατευθυνόμασταν τώρα προς τα εκεί…λέει η μία και αμέσως έρχεται στο μυαλό μου η έρημος, η διαδρομή από το αεροδρόμιο, τα φώτα της πόλης κατά την προσγείωση… don’t get me started!!
Ένας περίπατος στο βουνό.
Κουβέντα στο κιόσκι- μα ποιός κυκλοφορεί με μαρκαδόρο στην τσέπη! ποιος!
Ένα πέρασμα από το Mοναστήρι του 1542 – για να μην ξεχνιόμαστε.
Ήταν τόσο ήσυχα. Το μοναστήρι, η φύση, ηρεμία... “Εκεί θα μπορούσα να γράψω χωρίς να με πνίγει το άγχος” σκέφτηκα.
Βγαίνοντας από το μοναστήρι συναντήσαμε τον μοναδικό μοναχό. Πήγαινε να μαγειρέψει μας είπε χαμογελαστός. Καθίσαμε στο πεζούλι μπροστά από το μαγαζάκι με τα τοπικά προϊόντα . Ακριβώς δίπλα έτρεχε μια πηγή. Κανείς δε μιλούσε δυνατά. Το κινητο δεν έπιανε προ πολλού. Ηρεμία…Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, οι επισκέπτες πηγαινοερχόνταν ήσυχα.
Ο νεαρός που κρατούσε το μαγαζάκι ήταν γνωστός της μιας φίλης. Ορειβάτης, οδοιπόρος και φυσιολάτρης απ’ ότι άκουσα. Δε συμμετείχα στη συζήτηση. Προτίμησα να απορροφηθώ από το τοπίο.
Για μια στιγμή πέρασε από το μυαλό μου αν θα υπάρχουν τέτοιες μέρες αν πάω στην άλλη χώρα… Ναι είναι πολύ όμορφη η χώρα μας. Το ξεχνάμε συνέχεια στη δίνη των πόλεων, του κυνηγιού των στόχων, της αγωνίας για το μέλλον που μας σερβίρουν. Μια εκδρομή ήταν αρκετή για να μου θυμίσει τι υπάρχει έξω από αυτά… Ο ήλιος, τα ρυάκια και ο ήχος του βουνού, οι σκιές των πεύκων και η μυρωδιά τους.
Πριν φύγουμε, ο νεαρός μας έδειξε το δωμάτιο που έμενε. Μόνος. Δίπλα στο μαγαζάκι. Κάθε πρωί έβγαζε και έστρωνε στους πάγκους τα πράγματα, συναντούσε εκδρομείς και την προηγούμενη εβδομάδα που έβρεχε και δεν ήρθε κόσμος έπινε τσάι. Εκεί. Στο βουνό. Ζήλεψα. Παραδίπλα απ’ οτι μας είπε έμεναν μέχρι πριν λίγες μέρες δυο κοπέλες με σκηνή.
Η εκδρομή συνεχίστηκε με φαγητό. Δίπλα ακριβώς από το τραπέζι μας κυλούσε το ποταμάκι. Φωτογραφίες σε γεφυράκια, τσούγκρισμα ποτηριών και δημιουργία αναμνήσεων…
Η εκδρομή τελείωσε με ελληνικό καφέ με τη μαμά της φίλης.
Αργά το βράδυ και αφού άλλαξα δύο λεωφορεία έφτασα σπίτι μου. Κουρασμένη αλλά χαρούμενη γι’ αυτό το μικρό σκασιαρχείο από την αγχώδη καθημερινότητα.
Απίστευτο πόσο μπορείς να εκτιμήσεις τη φύση κάποιες φορές. Κ αν υπάρχει ένα πράγμα που θα αντιγράψω στην άλλη χώρα από τους κατοίκους της αυτό είναι η βόλτα στο δάσος και τα πικ-νικ στα πάρκα…
Υπάρχουν τόσα που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου από φέτος για τα οποία θα μπορούσα να μιλάω για ώρες. Οι μέρες κύλησαν τόσο γρήγορα αλλά και τόσο μαγικά. Περπάτησα ξανά στα ίδια σοκάκια, είδα παλιούς φίλους και γνώρισα νέους, γέλασα, έφαγα σαν να μην υπάρχει αύριο, κυκλοφορούσα με σαγιονάρες όλη μέρα και για ν-οστή φορά αναρωτήθηκα που βρίσκομαι, πως βρέθηκα εδώ, αν το είχα σκεφτεί ποτέ πως θα γνώριζα αυτόν τον τόπο… Έλα να κάνουμε μια βόλτα.
Τα σοκάκια στα οποία και φέτος κόντεψα να γλιστρήσω και κάποιος με έσωσε…
Το βλέπεις και συ το μπορντοροδοκόκκινο ε;
Στην αγορά του Αλ-Χαλίλι θα πουλάν τα δυο σου χείλη…
Δυο περιουσίες κ άλλη μια..
Στης Ανατολης τα μέρη, μια φορά κ έναν καιρό…
Για εξωτικό δείπνο στην κυριολεξία. Στον διπλανό φοίνικα μπορείς και να δέσεις την καμήλα σου άμα λάχει…
Παιδική χαρά στην έρημο…
Ουφ…κουράστηκα με τόσο περπάτημα…
Ας πιούμε κάτι να ξεδιψάσουμε…
Χριστός Ανέστη!!! Και του χρόνου!
